محصول، پروژه سفارشی یا مشاوره؟

محصول زمانی معنا پیدا می‌کند که یک مسئله برای گروهی از کاربران تکرار می‌شود و می‌توان راه‌حلی ساخت که در بیش از یک موقعیت ارزش ایجاد کند. در این مسیر، اولویت‌بندی، نسخه‌بندی و امکان ادامه توسعه به‌اندازه خود ساخت مهم‌اند.

پروژه سفارشی برای جایی مناسب است که فرایند، محدودیت یا یکپارچگی‌های سازمان به‌اندازه‌ای ویژه‌اند که یک محصول آماده پاسخ کامل نمی‌دهد. در این حالت باید دامنه، معیار پذیرش و مسئولیت نگهداری از ابتدا روشن باشند تا «سفارشی‌بودن» به پیچیدگی بی‌پایان تبدیل نشود.

نوع همکاری را باید از روی مسئله انتخاب کرد، نه از روی خدمتی که فروش آن ساده‌تر است.

مشاوره زمانی نقطه شروع بهتری است که هنوز معلوم نیست چه چیزی باید ساخته یا خریداری شود. مسئله ممکن است به بازطراحی فرایند، اولویت‌بندی چند فرصت یا انتخاب میان گزینه‌های موجود نیاز داشته باشد. خروجی مشاوره باید تصمیم و مسیر اجرایی روشن باشد، نه فقط یک سند طولانی.

در عمل، بسیاری از مسیرها ترکیبی‌اند: یک دوره کوتاه برای تعریف مسئله، سپس ساخت یک نسخه محدود و بعد همراهی در تحویل و بهبود. پرسش‌های کلیدی ساده‌اند: مسئله چقدر تکرارشونده است؟ چه بخشی ویژه این سازمان است؟ چه چیزی هنوز نامعلوم است؟ و در پایان، چه تغییری باید قابل مشاهده باشد؟